Cmentarz przy ul. Nehringa

P1300391_FotorNieczynny cmentarz dawnej wsi Stolzenhagen, obecnie teren parkowy z wyeksponowanymi zachowanymi nagrobkami.

Ze względu na przepełnienie cmentarza przykościelnego gmina Stolzenhagen wytypowała teren przy ul. Nehringa na nowe miejsce pochówku mieszkańców wsi. Miało to miejsce w połowie XIX w. Na początku wieku XX teren cmentarza rozszerzono w kierunku południowym. W jego północnej części, w miejscu obecnego okrągłego placyku z ławkami, znajdowała się kaplica cmentarna. Wzdłuż głównej alei, która wysadzana jest lipami, znajdowały się grobowce rodzinne, często otoczone charakterystycznymi metalowymi kutymi ogrodzeniami. Do dnia dzisiejszego zachowało się tylko jedno takowe ogrodzenie. Po II wojnie światowej chowano tu Polaków, a część niemieckich grobów ekshumowano.

Stan dzisiejszy, to przede wszystkim efekt rewitalizacji cmentarza w połowie lat 90-tych ubiegłego wieku. Niestety wiele nagrobków poprzewracanych…
P1300396_Fotor P1300395_Fotor P1300393_Fotor P1300390_Fotor P1300388_Fotor P1300387_Fotor P1300386_FotorP1300396_Fotor P1300395_Fotor P1300393_Fotor P1300391_Fotor P1300390_Fotor P1300388_Fotor P1300387_Fotor P1300386_Fotor

 

P1300384_Fotor
Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Marii Panny – jeden z nielicznych kościołów Szczecina z zachowanym barokowym wyposażeniem. Świątynia znajduje się na osiedlu Stołczyn, przy skrzyżowaniu ulic Nehringa i Kościelnej.
Przy kościele znajduje się, nieużytkowany od początku XIX w., cmentarz otoczony murem. W narożniku muru, przy skrzyżowaniu ulic, zachowały się pozostałości pomnika poświęconego poległym w czasie I wojny światowej mieszkańcom wsi.
P1300385_Fotor

Park Leśny Arkoński

P1300129.jak-zmniejszyc-fotke_plPark Leśny Arkoński (Uroczysko Las Arkoński) zwany powszechnie Lasem lub Laskiem Arkońskim (do 1945 niem. Eckerberger Wald) – leśny obszar rekreacyjny wchodzący w skład leśnego kompleksu promocyjnego Puszcze Szczecińskie, fragment Puszczy Wkrzańskiej, o powierzchni 976,9 ha, położony w północnej i północno-zachodniej części Szczecina na Wzgórzach Warszewskich. Obejmuje swoim obszarem północne części osiedli Arkońskie-Niemierzyn, zachodnią część osiedla Osów, a także wschodnią granicę osiedla Głębokie.

P1300134.jak-zmniejszyc-fotke_pl P1300133.jak-zmniejszyc-fotke_pl P1300132.jak-zmniejszyc-fotke_pl P1300131.jak-zmniejszyc-fotke_pl P1300130.jak-zmniejszyc-fotke_pl P1300128.jak-zmniejszyc-fotke_pl P1300127.jak-zmniejszyc-fotke_pl P1300126.jak-zmniejszyc-fotke_pl P1300104.jak-zmniejszyc-fotke_pl P1300103.jak-zmniejszyc-fotke_pl P1300102.jak-zmniejszyc-fotke_pl

Ruiny wieży Quistorpa

P1300105.jak-zmniejszyc-fotke_pl Sobotnie wędrowanie po Lasku Arkońskim i zwiedzanie ruin wieży Quistorpa, to co po wieży zostało. Okoliczności i czas zburzenia wieży nie są do końca jasne. Istnieją dwie wersje, jedna z nich mówi, iż do jej zniszczenia doszło wskutek nalotu Aliantów w 1944, natomiast druga głosi, że wysadzili ją Niemcy w roku 1945 podczas walk o Szczecin

Dojechać do niej można bez problemu tramwajem nr 3 z centrum. Po wyjściu z tramwaju wystarczy skierować się do Lasu Arkońskiego i przez kilkanaście minut iść wzdłuż ścieżki (zdaje się, że to był szlak zielony), aż dojdzie się do zaniedbanych, szerokich leśnych schodów po prawej. Już na schodach wieża powinna być widoczna w oddali.

Ruiny wieży Quistorpa. Niegdyś miejsce niedzielnych spotkań, spacerów, a także największa atrakcja mieszkańców dziś w niczym nie przypomina obiektu z czasów swej świetności.

Warto jednak wrócić do samej genezy jej powstania. Wieżę wybudowana w latach 1900-1904 na zlecenie i ze środków Martina Quistorpa w hołdzie Johannesowi Quistorpowi (ojciec Martina Quistorpa), szczecińskiemu fabrykantowi i filantropowi, fundatorowi wielu inwestycji miejskich i bardzo wpływowemu człowiekowi. Usytuowana na wzgórzu Arkony w Lesie Arkońskim wieża powstała w oparciu o projekt znanego berlińskiego architekta Franza Schwechtena.
P1300125.jak-zmniejszyc-fotke_pl P1300124.jak-zmniejszyc-fotke_pl P1300122.jak-zmniejszyc-fotke_pl P1300118.jak-zmniejszyc-fotke_pl P1300116.jak-zmniejszyc-fotke_pl P1300114.jak-zmniejszyc-fotke_pl P1300113.jak-zmniejszyc-fotke_pl P1300109.jak-zmniejszyc-fotke_pl P1300107.jak-zmniejszyc-fotke_pl

Zielone Wzgórze

zielone wzgórza14To jedno z ładniejszych miejsc Szczecina. Mieszkam niedaleko, a samą wieżę widzę codziennie z moich okien. Zielone Wzgórze (Winnogóra, niem. Weinberg) – wzgórze na terenie Uroczyska Kupały w Szczecinie-Gocławiu. Strome stoki pokryte buczyną – wschodnie opadają ku dolinie Odry, a zachodnie ku dolinie Glinianki. Przez wzgórze przechodzi szlak turystyczny żółty Szlak Gocławski.

Wieża Bismarcka w Szczecinie (niem. Bismarckturm) – wieża widokowa o wysokości około 25 metrów znajdująca się na Zielonym Wzgórzu (niem. Weinberg) na osiedlu Gocław (niem. Gotzlow). Rozważano cztery lokalizacje pod budowę Wieży: Wyspę Grodzką (niem. Schlächterwiese), Wzgórze Napoleona – kopiec przy ul. Unii Lubelskiej (niem. Deutscher Berg) oraz Wały Chrobrego (niem. Hakenterrasse) jednak ostatecznie przyjęto propozycję radnych miasta aby wieżę wybudować na północnych krańcach miasta, na najwyższym punkcie zachodniego brzegu.

W 2001 roku wieża została sprzedana prywatnemu inwestorowi za ponad 350 tys. zł. Zgodnie z podpisaną umową, nowy gospodarz miał urządzić w wieży lokal gastronomiczny, albo przeznaczyć ją na cele rekreacyjno-turystyczne. Do dzisiaj w obiekcie i jego okolicach nie rozpoczęły się żadne prace mające na celu przywrócenie jego dawnego blasku. Brak zainteresowania inwestora doprowadził do rozpoczęcia dyskusji na temat dalszych losów wieży.

zielone wzgórza15 zielone wzgórza16 zielone wzgórza13 zielone wzgórza12 zielone wzgórza11 zielone wzgórza10 zielone wzgórza9 zielone wzgórza5 zielone wzgórza6 zielone wzgórza7 zielone wzgórza8 zielone wzgórza4 zielone wzgórza3 zielone wzgórza2 zielone wzgórza1 zielone wzgórza

Jezioro Szmaragdowe

P1260591Ile razy bym nie wracał do Puszczy Bukowej i do Jeziora Szmaragdowego, tyle razy znajduję tu coś nowego, co mnie zaskoczyć może… tyle razy widzę coś bardziej pięknego i coś bardziej zaskakującego… I mimo tego, że tereny te znam już ponad 40 lat, bo pierwszy raz tu się zagłębiłem chyba pod koniec lat 70-tych, ubiegłego wieku, kiedy jeszcze nie było tu tak zagospodarowane, a do Groty wchodziło się by zapalić fajkę… To wtedy po raz pierwszy wchodziliśmy do takich dziwnych miejsc, bunkrów, to wtedy poznawaliśmy to miejsce, które dzisiaj jest „przechodzone” przez tłumy… a kiedyś było tak tajemnicze … i tak mało dostępne… W niedzielę ostatnią znowu tu wędrowałem… i widziałem te miejsca gdzie kiedyś tu się kąpało… te miejsca które się odwiedzało samemu i z kimś… i te miejsca gdzie się zbierało żołędzie dla siebie… Pogoda sprzyjała, więc cudnie było…. Jezioro Szmaragdowe powstało w wyrobisku dawnej kopalni kredy i margla, eksploatowanej przez powstałą w 1862 roku pobliską fabrykę cementu portlandzkiego „Stern”. W okolicy dzisiejszego Jeziora Szmaragdowego rozpoczęto w 1862 r. przemysłową eksploatację porwaka margli o miąższości ok. 40-60 m. Początkowo eksploatowano surowiec skalny powyżej poziomu wód gruntowych, później zaczęto zagłębiać się, tworząc wyrobisko o głębokości ok. 20 m w stosunku do poziomu otaczającego terenu. Urobek transportowano do znajdującej się przy obecnej ul. Batalionów Chłopskich cementowni, niepotrzebny zaś nadkład składowano na hałdę (obecnie: Wzgórze Widok). 16 lipca 1925 roku natrafiono w ścianie południowej eksploatowanego wyrobiska na warstwę piasków zawodnionych, przez które nastąpił gwałtowny wlew wody i zalanie odkrywki. Wylew nastąpił spod wysokiej (ok. 50 m) pionowej ściany margli. Kopalnia Katharinen Kreidegrube została zalana przez wodę wybijającą z południowej ściany wyrobiska. Wszyscy z ówcześnie pracujących robotników zdołali się uratować. Jednocześnie nastąpiło częściowe osunięcie się ściany wyrobiska i powstanie stożka osuwiskowego. W 1959 nastąpiło ponowne osunięcie się ziemi w południowej części wyrobiska co spowodowało powiększenie się stożka osuwiskowego i zmniejszenie się powierzchni jeziora o ok. 0,4 ha. Na dnie jeziora wciąż znajdują się pozostałości górniczych maszyn i urządzeń. Nieopodal zaś jego brzegu wznosi się betonowy mostek, pozostałość po torowisku wywożącej urobek kolejki. Z zalaniem kopalni łączy się miejscowa legenda: już od chwili uruchomienia pierwszych kopalń w okolicy, na początku XIV w., grasował w nich chciwy i złośliwy duch zwany Skarbkiem. Przez tak długi czas nagromadził on ogromne bogactwa, które ukrył pod ziemią. Schowek znajdował się właśnie u podnóża płd. urwiska. Gdy kilof górnika odsłonił owe bogactwa, Skarbek zalał wszystko wodą.

P1260592 P1260593 P1260594 P1260595 P1260596 P1260597 P1260598-Kopia P1260600 P1260601 P1260603-Kopia P1260604 P1260605-Kopia P1260606 P1260607 P1260608 P1260609 P1260610 P1260611 P1260612 P1260614-Kopia P1260615 P1260616 P1260617 P1260618 P1260619 P1260620 P1260621 P1260622 P1260623 P1260624 P1260626 P1260627 P1260629 P1260630

Ocalić od zapomnienia cz.2 – Cmentarz przy ulicy Ostrowskiej

P1260575Po zamknięciu cmentarza przy ul. Bogumińskiej rozpoczęto organizowanie nowego miejsca pochówku dla mieszkańców gminy przy ul. Ostrowskiej. Założono go na niewielkim wzgórzu o powierzchni ponad 3 ha i funkcjonował on do końca II wojny światowej. We wschodniej części cmentarza wzniesiono kaplicę pogrzebową, nie zachowaną do dziś.

Na szczycie wzgórza, w północnej części cmentarza, władze gminy wystawiły monumentalny, betonowy pomnik poświęcony poległym w czasie I wojny światowej mieszkańcom Żelechowej. Na jego górnej krawędzi znajduje się napis „Dem gefallenen Helden der Gemeinde Züllchow 1914-1918” (Poległym bohaterom gminy Żelechowa 1914-1918). Na ścianach pomnika wypisano alfabetycznie z imienia i nazwiska 244 zmarłych podczas wojny oraz 20 osób, które zmarły po wojnie w wyniku odniesionych ran.

Cmentarz posiada charakterystyczne tarasowo opadające w kierunku zachodnim kwatery grobów. Zachowało się co najmniej kilkadziesiąt nagrobków, które obecnie są poprzewracane. Na uwagę zasługują także zachowane elementy małej architektury: schodki i studnia. Najbardziej zniszczone są schody, którymi od strony wschodniej można dojść aleją pod pomnik poległych w I wojnie światowej. Składają się z dziewięciu stopni oddzielonych dwoma podestami, zaś po obu stronach ciągnie się murek betonowy, zaokrąglony w dolnej partii. Nieopodal nich znajdują się kolejne schodki, 8 – stopniowe, oddzielone jednym podestem, z otaczającym je murkiem betonowym. Trzecie zaś schodki, o sześciu stopniach, prowadziły w dolną część cmentarza. Natomiast studnia usytuowana jest w środkowej części cmentarza, przy jednej z alejek. W jej tylnej betonowej części o podstawie wynoszącej 179cm x 125cm, zachował się ślad po mocowaniu dawnej instalacji wodnej, zaś w dolnej części – otwór przelewowy. Obiekt od lat niszczeje o czym świadczą obtłuczone krawędzie, spękana powierzchnia i zalegająca, brudna woda.

W latach 70-tych planowano utworzyć tu cmentarz komunalny dla północnych dzielnic Szczecin lub park pocmentarny. W 1978 r. wpisano go do rejestru zabytków. W 2006 r. powstał projekt renowacji tego terenu autorstwa Studia Architektury Krajobrazu „Ha – art.”. Prace miały ruszyć w 2009 r., lecz zahamował je brak funduszy w budżecie miasta. Projekt zakładał: wycięcie samosiewów i drzew w bardzo złym stanie technicznym, renowację pomnika poległych w I wojnie światowej/ zabytkowej studni i trzech betonowych biegów schodowych, zachowanie nagrobków z inskrypcjami i ich renowację oraz montaż elementów małej architektury.
Projekt renowacji terenu cmentarza rozpoczęto realizować w roku 2016.

źródło: http://encyklopedia.szczecin.pl/

P1260587 P1260586 P1260585 P1260584 P1260583 P1260582 P1260581 P1260580 P1260579 P1260577 P1260576 P1260574 P1260573 P1260572 P1260570 P1260566 P1260567 P1260568 P1260569 P1260565 P1260564 P1260563 P1260562

Ocalić od zapomnienia cz. 1 – Cmentarz Komunalny Golęcino

5Przykościelny cmentarz ewangelicki założony w 1862 roku wraz z budową kościoła (obecnie rzymskokatolicki pod wezwaniem Matki Boskiej Nieustającej Pomocy), a później komunalny, zlokalizowany przy zbiegu ulic: Pokoju i Strzałowskiej. Najstarszy istniejący nagrobek na cmentarzu pochodzi z roku 1893. Został powiększony do obecnych rozmiarów w 1921 roku. W latach II wojny światowej pochowano tu kilkunastu jeńców francuskich. W 1946 r. cmentarz został skomunalizowany. W wolnych miejscach zaczęli być chowani polscy osadnicy. Groby Polaków zaczęły zastępować niemieckie. Z okresu niemieckiego ocalały 3 nagrobki niemieckie. Na terenie cmentarza znajduje się pomnik poświęcony poległym mieszkańcom osady (1914-1918).  Cmentarz został zakwalifikowany do wpisania do wojewódzkiego rejestru zabytków. Ostatnie pochówki zostały wykonane w 1971 roku. Dalsze pochówki zostały wstrzymane decyzją Sanepidu w związku z wysokim poziomem wód gruntowych.

  • Dzielnica: Szczecin Nad Odrą, dawniej Stettin – Frauendorf
  • Lokalizacja: przy zbiegu ulicy Pokoju i ulicy Strzałowskiej.
  • Powierzchnia: 2,9 ha
  • Liczba pochówków (1950-1971): 3202
    (w chwili obecnej ok. 30% mogił zostało ekshumowanych).

2 3 4 golęcin golęcin1

Pierwsza nasz… i ostatnia wędrówka…

WP_20160806_006To było niecodzienne zdarzenie z dwóch powodów… Po pierwsze Gaba miała przejść sama pieszo 15 kilometrów a po drugie wspólna wycieczka we czworo, która była świetnym dniem do poznawanie siebie… Szkoda tylko, że pierwsza ta wycieczka taka była również ostatnią…
Marsz mieliśmy rozpocząć w Zalesiu, ale akurat zamknięty był TOEE więc rozpoczęliśmy od Świdwia…

REZERWAT PRZYRODY – Świdwie

Rezerwat przyrody „Świdwie” należy do jednego z najstarszych (powołany w 1963 roku) i największych w województwie zachodniopomorskim (obecnie 891 ha). Jest to jedno duże jezioro połączone z małymi jeziorami i oczkami wodnymi, łany trzcinowisk i podmokłych łąk, fragmenty lasu bagiennego i boru mieszanego. Jest to teren bytowania ponad 200 gatunków ptaków, m.in. żurawia (Grus grus) oraz innych gatunków ptaków wodno-błotnych. Dla niektórych ptaków jest miejsce odpoczynku i żerowania w czasie ich migracji, dla innych miejsce zimowania i gniazdowania.

Teren rezerwatu zagospodarowano po 1995 roku, dokonano uporządkowania gospodarki wodno – ściekowej, w południowej części wybudowano wieżę widokową ze strażnicówką oraz ścieżkę edukacyjną. W 2000 roku przy budynkach starej stacji ornitologicznej (droga od strony Stolca) powstał Ośrodek Dydaktyczno – Muzealny „Świdwie”.

Trasa całą przebiega Puszczą, poza początkiem, który biegnie przez łąkę, którą docieramy do Węgornika. Dalej już leśną drogą do Zalesia, przy czym można trasę skrócić idąc leśnym duktem nie do drogi wojewódzkiej do Dobieszczyna, ale skręcając w lewo skierować się bezpośrednio do Zalesia.

Transgraniczny Ośrodek Edukacji Ekologicznej położony jest w malowniczym i bogatym przyrodniczo otoczeniu Nadleśnictwa Trzebież. Teren ten należał do Nadleśnictwa i został użyczony Gminie Police na rzecz ośrodka.

Prezentowane są tutaj wystawy, dzięki którym można poznać różne dziedziny nauk przyrodniczych. Tu nauka staje się zabawą. Każdy samodzielnie może odbyć podróż w nieznane, zgłębiając tajniki świata przyrody. Uczestnicy naszych wystaw korzystają z sal laboratoryjnych przeprowadzając doświadczenia, prowadzą obserwacje w terenie, zwiedzają interaktywne ekspozycje. Bawią się zdobywając przy tym nową wiedzę.

Nam przejście całej trasy zajęło ponad 4 godziny, ale to z uwagi na debiut Gaby… w sumie cudny dzień…

WP_20160806_001 WP_20160806_002 WP_20160806_003 WP_20160806_004 WP_20160806_005 WP_20160806_006 WP_20160806_007 WP_20160806_008 WP_20160806_009 WP_20160806_010

Wędrówki nad zalewem…

TrzebuszTo miejsce piękne a jednocześnie niespotykane w swojej historii… Nad zalewem w okolicach miejscowości Brzózki… piękny pałac z niesamowitą historią, zdewastowany park z niespotykanymi drzewami, pozostałości ławek w środku lasu… i piękna dzika plaża, po której się spaceruje urzeczonym widokami i czystym piaskiem…

Jeszcze tam wrócę i napiszę o tym tajemniczym miejscu i  tajemniczej grocie, na której zawsze są znicze a wykonanej… no właśnie, tak naprawdę nie wiem z czego…

Trzebusz1 Trzebusz2 Trzebusz3 Trzebusz4 Trzebusz5